یا ضامن اهو ما محتاج گوشه چشمی از تو هستیم تا دلمان به سوی تو به پرواز در اید

همین چند ماه پیش بود که با چند تا از همدوره ایها و دوست های قدیمی تصمیم گرفتیم بریم مشهد و خدارو شکر امام رضا هم طلبید و قسمت شد بریم پابوس اقا امام رضا(ع)،فقط تنها مشکلی که پیش اومد این بود که علی دوست خوبم نتونست باهامون بیاد،منم قبل از رفتن بهش قول دادم که چند تا عکس و یه مطلب درمورد حسینیه بزارم کنار.خیلی زودتر از اینها می خواستیم این مطلب بزاریم تو وبلاگ ولی به دلیل مشغله درس و دانشگاه موفق نشدیم تا اینکه تولد آقا امام رضا(ع) بهونه ای دستم داد تا همزمان با این روز فرخنده از یکی از افتخارات شهر عزیزم وزوان مطلبی براتون بنویسم.
عکس هایی که پایین می بینید عکس های یادگاری تو حرمه.

ازراست به چپ:(محمد ، خودم ، سلمان ، احسان و رسول)

از ارزوهای دیرینه اهالی محترم شهر وزوان علی الخصوص اعضای محترم هیئت حضرت ابوالفضل(ع) این بود که با احداث مکانی در مشهد مقدس امکان اسکان نه تنها همشهریان بلکه همه اهالی منطقه را میسر سازد ، لذا با توجه به سفر سالانه هیئت ابوالفضل(ع) در اخر ماه صفر به مشهد،این امر بیشتر مورد توجه قرار گرفت به طوری که در سال ۱۳۷۸ این هیئت اقدام به خرید یک باب ساختمان مسکونی در جوار بارگاه ملکوتی اقا علی بن موسی الرضا(ع) نموده و با تخریب ان ، زمین را برای ساختن حسینیه مهیا نمودند.و پس از حدود ۸ سال تلاش و کمک های مالی مردم شهر وزوان  این پروژه به اتمام رسید.نکته حائز اهمیتی که می توان به آن اشاره کرد این است که در طول مدت ۸ سال هر شهروند وزوانی چه پیرو چه جوان با هر طبقه اجتماعی و تخصص شغلی  بدون چشم داشت مالی به ساخت این بنا کمک کردند.

هم اکنون این حسینیه میزبان زائران امام هشتم از شهر وزوان و مردم منطقه عزیزمان می باشد.قابل ذکر است یکی از امتیازات این مکان مقدس داشتن پرونده در استان مقدس رضوی بوده و ماهانه برای پزیرایی در مهمانسرای امام رضا(ع) دعوت می گردد.
در اینجا از همه اهالی شهر وزوان همچنین مردم عزیز بخش برای اسکان و پزیرایی در این مکان دعوت به عمل می اید.
ادرس حسینیه وزوانی ها:مشهد مقدس ـ خیابان امام رضا(ع) ـ روبه روی مهدیه مشهد ـ کوچه مسجد رانندگان ـ انتهای بن بست اسفندیاری.
با تشکر از اقای عباس یونسی(خادم الرضا)

از مزایای وبلاگ نویسی همین بسه که گاهی اوقات وقتی یه مطلبی می نویسی یه نفر واست نظر   می زاره که حرف دلمو زدی،ولی فکر می کنم این مطلبی که می نویسم حرف دل خیلی ها باشه.
بازم اخر هفته شد،از یه طرف لذت رفتن کنار خانواده و دوستان خوشحالت می کنه،از یه طرف هم مسیر حدود یک ساعتی اصفهان تا وزوان که به لطف سرعت و کیفیت بالای!! مینی بوس های بخش حدود دو ساعتی طول می کشه لرزه به چهار ستون بدنت می اندازه.اگه زمستون باشه که با وجود مجهز بودن اکثر مینی بوس ها به سیستم گرمایش با پیک نیک!! باید تا خونه بلرزی،اگه هم هوا گرم باشه و مینی بوس هم زود پر نشه باید از سر تا پا غرق عرق بشی تا حرکت کنه.

تو عکس بالا که همین هفته واستون گرفتم خودتون می تونید ببینید که چقدر راننده های مینی بوس بخشمون قانع هستند و به مقررات راهنمایی و رانندگی هم توجه دارند.البته ناگفته نماند تو عکس بالا هنوز مینی بوس یه جای خالی داشت(روی داشپورت،بغل راننده) که راننده به ما لطف کرد و حرکت کرد،بماند که وسط راه اگه از لابه لای درخت ها یکی رو میدید اماده بود تا با کوچکترین اشاره با حدود ۴۰-۵۰ تااااا!!!!! سرعت بزنه رو ترمز تا سوارش کنه.من که خدارو شکر می کنم که چون خونه دانشجویی داریم قرار نیست هر روز این مسیرو برم و بیام ولی به هر حال همین هفته ای یه بار هم خیلی اذیت میشم.خدا نکنه قدتون مثل من یه خورده بلند باشه و مجبور بشید برید عقب بشینید چون تا برسید دیگه جای سالم تو بدنتون نمی مونه،یا یکی کنارتون بشینه که خسته باشه یا خوابش بیاد.
نمی دونم چرا وقتی کرایه مسیر زیاد می شه، راننده های عزیز زحمت میکشن و قیمت جدید رو تو یه برگه پرینت می گیرن و با کلی ذوق می زنن رو شیشه ماشینشون ولی در عوض حاضر نیستن یه خورده به امکانات رفاهی ماشین اضافه کنن یا حداقل چند وقت یه بار روکش های صندلی رو بشورن.البته این رو هم باید گفت که بعضی از راننده ها امکانات رفاهی واسشون اهمیت داره ولی اکثر قریب به اتفاق اونها هیچ اهمیتی به این موضوع نمیدن.تنها کاری که از دست من بر می اومد این بود که این مطلب رو بنویسم تا شااااااید یکی از مسئولین بخونه و دلش به حال ما دانشجوها که نه حداقل افراد مسنی که مجبورند سوار مینی بوس بشن بسوزه و یه فکر یا راه حلی برای رفع این مشکل بکنن.
راستی من هر وقت سوار مینی بوس می شم یاد جمله قشنگ دکتر شریعتی می افتم که گفت:
خدایا به من ارامش بده تا بپذیرم چیزی را که نمی توانم تغییر بدهم.

یکی از زیارت گاه هایی که هرساله زائران زیادی از شهر وزوان و منطقه میمه و جوشقان دارد مشهد اردهال است، محل شهادت حضرت سلطانعلی فرزند امام محمد باقر علیه السلام و برادر حضرت امام جعفر صادق علیه السلام که به دعوت اهل فین و چهل حصاران (کاشان) از مدینه هجرت کرد تا طبق تقاضا و تمنای مردم راهنما و راهبر آنان باشد.

اما در روز واقعه بر غریب کربلای ایران چه گذشت؟ شیعیان چهل حصاران و فین که سرمست از دوستی جام اهل بیت بودند ، سعید ابن قوام الدین، برادرش علی چهل حصاری، محمد دعا ابن حسین بهروز، یحیی ابن ناصر، عامرابن ناصر، قوام الدین کهال فینی را که در محبت و جانفشانی اهل بیت سلام الله علیهم متحد بودند، مصمم شدند پیکی از جانب خود به سوی مدینه، نزد امام محمد باقر روانه کنند و عریضه‌ای عرضه کنند تا یکی از امام‌زادگان را برای تعلیم و تربییت و پیشوایی ایشان به جانب فین و چهل حصاران گسیل دارد. عامر با یاران خود حرکت کرد و در قریه‌ی باری کرسف رسول اکرم  (ص) را در خواب دید و همه وقایع آینده و شهادت فرزندش سلطانعلی را از ایشان شنید و سر انجام به مدینه رسید و عریضه را عرضه داشت. امام جعفر صادق علیه السلام سفر حضرت سلطانعلی را مهیا و ایشان را روانه فین و چهل حصاران کرد. در آن هنگام ازرق ابره نامی والی ولایت قم بود و حارص نامی را از اهالی باریکرسف که به زرینه نعل و زرینه کفش شهرت داشت به حکومت اردهال و باریکرسف برگزیده بود زرینه کفش از محبوبیت حضرت سلطانعلی و انتشار تعلیمات او به وحشت افتاد و از ازرق ابره کسب تکلیف می‌کند. ازرق نامه‌ای به ارقم شامی می‌نویسد که به نراق رفته  و با زبیر نراقی هم داستان شود، به اتفاق زرینه کفش به جنگ حضرت سلطانعلی رفته و او را به شهادت برساند. جنگ میان دو نیروی خیر و شر در میگیرد که به شهادت سلطانعلی در دره‌ای که به قتلگاه شهرت یافته می‌انجامد. این واقعه در رحم خود نوزادی را می‌پرورد که قالیشویان نام میگیرد و از آن پس نیز اردهال به مشهد قالی تغییر نام می‌دهد. هر ساله شب قبل از مراسم یک دوره ختم قرآن صورت میگیرد که خود روح این گونه آداب و مراسم است و همه‌ی این آداب راهبر مسلمانان و شیعیان است به درک و دریافت روح قرآن و انس با این کتاب آسمانی . در گذشته ها چوبدست های چوب‌داران که نمادی است از سلاح‌های جنگ و جدالی که منجر به شهادت ایشان شد، ظاهری نتراشیده و معمولی داشت . چند سالی است که چوبدست ها به دست هنرمندان اهل فین خراطی شده و قالبا نام شریف سلطانعلی ابن محمد باقر بر آن نقش میگیرد. قالیشویان پس از مراسم عزاداران حسینی یکی  از معتبرترین و قدیمی ترین آئین های مذهبی ایران است که همه ساله در دومین جمعه مهرماه به یاد شهادت سلطانعلی ابن محمد باقر  (ع) با شور وصف ناپذیری همراه با عزاداری و نوحه خوانی آغاز می‌شود.

 صبح روز دومین جمعه پاییز  هزاران تن از مردم فین که به هنگام جنگ سلطانعلی با دشمنان دیرتر به میدان کارزار رسیده بودند ، با چوب دستی‌های بلند و لباسهای مشکی در کنار چشمه آبی در نزدیکی مقبراه سلطان حسین که در هشتصد متری مرقد سلطانعلی قرار دارد، گرد هم می‌آیند و با شعار یاحسین به سمت مرقد سلطانعلی حرکت می‌کنند. و در صحن صفا بدون آنکه به حرم وارد شوند قالی لوله شده‌ای را که با پارچه‌ای سبز  پیچیده شده، از نمایندگان مردم خاوه (مردمی که در رکاب آن حضرت جنگیدند) تحویل می‌گیرند و به سوی چشمه باز می‌گردند. حاملین قالی فینی‌ها هستند، و فینی‌های دیگر با چوبدست‌های خود قالی را حمایت می‌کنند که کسی غیر از مردم فین آنرا لمس نکند. سپس قالی را در چشمه غسل می‌دهند و با شعار "حسین حسین"  قالی خیس را در پناه چوب‌ها بر سر دست میگیرند و با شود گسیخته‌ای باز میگردند و قالی را در صحن فینی‌ها در حرم به خاوه‌ای ‌ها تحویل میدهند. هنگام تحویل قالی احساسات قریبی از خود بروز میدهند به گونه‌ای که بیینده متحیر گمان می‌برد می‌خواهند عزیزترین کس خویش را به غیر بسپارند. این قالی نمادی از پیکر شهید سلطانعلی است. این مردمان خسته که عرق‌ریزان گویی واجبی شرعی را به پایان رسانده‌اند و قالی را که تمثیلی از پیکر پاک آن جناب است غسل داده‌اند وظیفه خود را تمام شده میبینند تا سالی دیگر و باری دیگر که نسل‌های بعد هم در آن شرکت دارند ، این رسم 1300 ساله را زنده نگاه دارند. در پایان کار چوبدست ها را در دامان مهربان آب می‌سپارند که گرد و غبار هر ساله را از تنشان بشویند . در این شستشو از گلاب ناب محلی که قالی را با آن شسته‌اند مدد می‌جویند. این مردم را باور این است که در زمره  امام عصر (عج) قرار دارند و در رکاب ایشان به خونخواهی آقای خویش خواهند شتافت. قالی که در این مراسم مورد استفاده قرار میگیرد، قالی خاصی است که هنرمندان منطقه (جوشقانی‌ها) بدون نقشه میبافند و هر ساله قالی تازه بافته به جای قالی حرم پهن می شود و قالی تبرک یافته حرم در مراسم استفاده میشود.
مردم نشلج نیز مراسمی مشابه دارند که در سومین جمعه مهرماه برگزار می شود.

در جوار حضرت سلطانعلی شاعری عارف نیز آرمیده :

به سراغ من اگر می‌آیید

نرم و آهسته بیایید

مبادا که ترک بردارد

چینی نازک تنهایی من

......................................

اهل کاشانم، روزگارم بد نیست

تکه نانی دارم، خرده هوشی ، سر سوزن ذوقی

مادری دارم بهتر از برگ درخت

دوستانی بهتر از آب روان

و خدایی که در این نزدیکی است...

.....

من مسلمانم

قبله ام یک گل سرخ

جانمازم چشمه ، مهرم نور

من نمازم را پی تکبیرة الاحرام علف می‌خوانم

پی قد قامت مهر